بسمه نعالی امروز یکی دیگر از برجسته ترینهای ایران از دنیا رفت و دیگر تا دیدن کسی همچون او دیرباز باید چشم انتظار به سوی در نگریست ! آری با قلبی سرشار از اندوه و چشمی اشکبار مغفرت را از ایزد باری تعالی برای آن بزرگوار خواستارم و با تمامی وجود خود را شریک غمهای آن خانواده می دانم روحش مسرور و با انبیا محشور
پدر روزت مبارک ..........
پدر نورت دو چندان .............. پدر روحت پر از نور ............. پدر قلب تو شادان ........... پدر جانم فدایت ............ پدر سر زیر پایت ............. روز پدر مبارک !!!!!!
هر دم به قلبم میزند نوای آشنای تو هر دم دلم پر میزند آرام در هوای تو
پدرم ...... پدر بهتر از جانم .......... کماکان که مینگرم به تو همچنان با غصه دنبال آیندهای زیبا برای من هستی خدا گواه است میدانم چه مینویسم ولی توانای آن نیستم که بخوانم ( اشک در چشمان من آباد ویران میکند-- خانه ای ویرانه دارم کز درون لرزیده است ).
روز پدرور به همه مردای ایرانی تبریک میگم مرگ نزدیک است
صبور بودن بر درد فراق
من پذيرفتم که عشق افسانه است اين دل درد آشنا ديوانه است ميروم از رفتن من شاد باش از عذاب ديدنم آزاد باش
گرچه تو زودتر از من ميروي آرزو دارم ولي عاشق شوي آرزو دارم بفهمي درد را تلخي برخوردهاي سرد را
هنوزت باور رفتن ندارم
غم و ددم بجز گفتن ندارم تو رفتی و من آن ویرانه گشتم درون خود من آن بیگانه گشتمچ
بجز آغوش تو کجا دارم سرایی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ کنونت اینچنین ساکت چرایی؟؟؟!!!! پدر باور ندارم رفتنت را به زیر خاکها خفتنت را
پدر آرام رفتی آهسته خفتی چرا چیزی به این عاشق نگفتی پدر قلبم گرفت حرفی ، کلامی چراغی ، چشمکی ، سری ، پیامی
مرا تنها به دنیا وانهادی تو رفتی و پیش من نماندی تو رفتی و چراغت گشت خاموش تو را هرگز نخاوهم شد فراموش
این شعر رو برای فوت پدر بزرگ عزیزم گفتم ( خدایش بیامرزد ) امروز چهارمین روز هست که بدون اون زندگی میکنم میشه بگی چه جوری عاشق شدی ؟ چه جوری همرنگ شقایق شدی ؟
میشه بگی دل رو چه جوری بردی ؟ یا اون چشا رو از کجا آوردی؟ من میدونم که تو عاشق کشی هرکسی جز من بخوادت میکشی هیچکی بجز من توی زندگیت نیست کسی بجز من لایق عاشقیت نیست
قول بده تا همیشه یشم باشی مرهمی روی دل ریشم باشی قسم به اون خدا که مرده لباتم مرده خرمایی گیسوهاتم واسه همینه از تو دور نمیشم دو روز نباشی یش من میمیرم خداوکیلی آخر دوست داشتنی کفر نباشه خدای احساسمی
سلام بعد از مدتها آپیدم این شعر رو هم تقدیم میکنم به اون که دوسم داره میمیرم براش آنقدر دستان عباسم بلند است که از شمشیر او بی گزند است ندانم در شب تاریک هجرت چه شد که اشک چشمش شد ز خجلت گرفت مشکی پر از خالی ز دختر بشد سوی فرات الله اکبر
سواراندر به مهتر میتاخت همچون نسیم فکر طفلان که همش گفتند تشنه لبیم رو به سوی دریا میتافت همچو باد یاد آن لحظه که دختر مشکی به دستش داد تا به دریا اندر آمد مشک را سیراب کرد لحظه ای قصد به نوشیدن آب کرد
عقل گفتش تشنه لبی آبی بگیر تشنه ای و دریاست روبرو جانی بگیر عشق گفتش تو مگر سقا نیستی طفلکان را تو مگر دریا نیستی این به دور از انصاف و ادب است که توسیراب و حسین تشنه لب است شد سوار اسب سوی خیمه در شتاب در دلش امید و بر دوشش مشک آب در ره آن برگشته بختان لعین در مصاف عباس آختند شمشیر کین موج تیر و شمشیر و نیزه باز بود کار عباس آن میان یک راز بود بشد دستش به شمشیر کین از تن جدا لرزه آمد در بهشت بر دل شیر خدا مشک را بر دوش چپ آویزان نمود ره گرفت و بار دیگر عظم آن میدان نمود دست دیگر هم فدای یار شد هر دو دستش در ره این کار شد به دندان گرفت او مشک و در شتاب میدانست کودکانند چشم در راه آب ناگهان تیری ز دشمن بر مشک دید آبروی ماه هاشم از مشک ریخت تیر دیگر آمد و بر چشم شد فرو گریه در چشمان خیمه خنده بر لب زد عدو بی دو دست از باره افتاد سخت میتوانست برکند بنیاد بخت لحظه ای فکر ز طفلان بر نداشت آرزویی جز آب در سر نداشت ناگهان در مقابل دشمن افیون بدید خواست تیر را از چشم خود بیرون کشید تیر را در میان زانوان خود نهاد خواست بیرون کشد آنرا ز نهاد خود او از سر جدا شد بر زمین چرخی بکرد دشمن ای صحنه بدید و لحظه ای مکثی بکرد
برد بالا او عمود آهنین با قهر و کین بر زمین افتاد زاده ام بنین تا حسین این صحنه از میدان بدید همچو بازان شکاری در رسید ناگهان عباس خود را بر زمین دشت دید تک گلی داشت به دنیا که او را دشت چید عباس را سر در پهلو گرفت گشتی او در خاک و گل پهلو گرفت اشک در چشمان او سیل آفرید چشم او جز به دست عباسش ندید گفتا اخا کمرم زین غم شکست بر دل آل هاشم کشتی ماتم نشست آسمان آن لحظه فریادی کشید چون که ماه خود به روی خاک دید
دید عباس به بالینش زهرا و بتول گفتا حسینش عباسم حجت قبول (تاسوعای حسینی-ساعت1:30 بامداد)(خودم)
يه پنجره با يه قفس ، يه حنجره بي هم نفس سهم من از بودن تو ، يه خاطرس همين و بس تو اين مثلث غريب ، ستاره ها رو خط زدم دارم به آخر مي رسم ، از اونور شب اومدم يه شب كه مثل مرثيه ، خيمه زده رو باورم ميخوام تو اين سكوت تلخ ، صداتو از ياد ببرم بزار كوله بارم روشونه شب بزارم بايد كه از اينجا برم ، فرصت موندن ندارم داغ ترانه تو دلم ، شوق رسيدن تو تنم تو حجم سرد اين قفس ، منتظر پر زدنم من از تبار غربتم ، از آرزو هاي محال قصه ما تموم شده ، با يه علامت سوال بزار كوله بارم روشونه شب بزارم بايد كه از اينجا برم ، فرصت موندن ندارم
رفیق نارفیقم در پشت پا استادی جواب خوبی هارو چه نامردونه دادی راهت دادم تو قلبم با یک دنیا صداقت رودست خوردم دوباره تو گرمی رفاقت
و چشمانت تاریک و چشمانم روشن ده ستاره و بیست ماه بدر در شب جاودانه ات و روزی بی طلوع در نگاه من دستانت را نمی گیرم
|
درباره وبلاگ
بعد از غروب خورشید ستارهای درخشید گفت که بیا منو نگاه کن اونم سرش رو پایین انداخت آری گل آفتابگردان بی وفا نیست ........................................ کاش فرزند ژآدم هم گل آفتابگردان بود . کاش................
طراح قالب
|
